Venetië verrast te voet, in gondel en met vaporetto

Hoe romantisch kan een stedentrip zijn? Wij hebben er al diverse gemaakt, maar een mens wordt slechts één keer in zijn leven zeventig jaar. Zeventig in Venedig, mooie aanleiding om enkele dagen in verrassend Venetië door te brengen, al valt dat precies in de eerste helft van februari, niet de warmste der maanden. Het verrassende voordeel is wel dat wij het ‘staartje’ van het Venetiaanse carnaval meepikken.

Venetië trap op en trap af

Van Barcelona tot Boston, van Parijs tot Praag, maar romantischer dan verleidelijk Venetië?
Duizenden dennenhouten palen dragen hier prachtige panden op tientallen eilandjes, door honderden bruggen met elkaar verbonden. Wij slenteren wat af door de sestierí, zoals de stadswijken – een zestal – heten. Traptreden op, traptreden af, en maar zuchten, of het nu Rialtobrug, Brug der Zuchten of een minder fameuze verbinding over een kanaal is. We doen idyllische, onvergetelijke indrukken op van de wijken San Marco, Castello en Dorsoduro. De laatste betekent letterlijk waarin het resulteert: een harde rug. Niet voor niets dus dat we ook besluiten om in de boot te stappen, al is het niet om te trouwen, wat sommigen weer wél doen. Het leven in Venetië is wat ons betreft (al) prijzig genoeg.

Carnaval in Venetië

Carnaval in Venetië

Carnaval in Venetië

Het historische, door water omgeven Venetië – het ‘eiland’ – is uniek. Studenten en forenzen meegerekend wonen en werken er zo’n honderdduizend mensen. Dagelijks lopen er tienduizenden toeristen rond, met carnaval kan dat tot 200.000 op één dag oplopen. Carnaval in Venetië heeft internationale allure. Wij beleven de laatste dag van het festijn tussen een veelheid verklede mensen in prachtige kostuums en met magistrale maskers. Naast de Chinezen, die bezig zijn de hele wereld inclusief Venetië te veroveren, zijn er opvallend veel Fransen die speciaal voor het carnaval langs komen.

Op het San Marco-plein

Omdat ons hotel dicht in de buurt is, ligt het Piazza San Marco onder voetbereik. We stappen daar vroegtijdig heen om de indrukwekkende Basilica San Marco van binnen te bewonderen. Deze kerk in oriëntaalse stijl is vol mozaïeken, marmer en beelden.
Hier werd de dogen – opperrechter van de voormalige republiek Venetië – na verkiezing aan de stad voorgesteld. Hier werden ook staatshoofden, pausen, prinsen en ambassadeurs ontvangen. En hier kwamen zeekapiteins bidden vóór zij het ruime sop kozen. Op het plein, en ook elders in de stad, komen wij met regelmaat gemaskerde en in fraaie kostuums gestoken carnavalgangers tegen, die al paraderend gewillig bereid zijn halt te houden om op de foto te worden gezet.
Zo wordt op feestelijke wijze de viering van ‘Carnavale di Venice’ uitgedragen.

Venetië is een feest

Niet alleen de basiliek trekt lange rijen bezoekers, dat geldt ook voor de nabij staande Campanile, waarin je met de lift op zeventig meter hoogte van een prachtig panorama kunt genieten. Speciaal voor mijn verjaardag is stralend weer afgeleverd, zodat wij niet alleen de imponerende stad in alle richtingen kunnen aanschouwen, maar ook besneeuwde Dolomiti-toppen op de noordelijke achtergrond.

San Marco-plein

San Marco-plein


Wat een grandioos feest is het om op het flink gevulde San Marco-plein en in straten, stegen en op kanalen van deze magistrale stad te verblijven. Opstoppingen door trage wandelaars over de steentjes vergen hier en daar geduld. Waar auto’s in de stad niet zijn toegestaan, kun je vol verbazing vrachtbootjes bewonderen, die allerhande goederen over water transporteren naar plekken, vanwaar ze met steekwagentjes naar hun bestemming worden gesjouwd.
Alsof wij in onze omgeving tussen de kaasdragers van de Alkmaarse kaasmarkt vertoeven.

Luxueuze vertrekken en kerkers

Om de hoek, aan het ‘Bacino di San Marco’, is de ingang van het Palazzio Ducale, het Dogenpaleis. Dit bouwwerk herbergt bijzondere geschiedenis. Het is eerst een versterkt kasteel, daarna wordt het net als verschillende opvolgers diverse keren door brand verwoest. Het huidige paleis stamt uit de 14e, begin 15e eeuw. Hier resideerden de dogen en vergaderden belangrijke raden van de stad, van waaruit kooplieden eeuwenlang de handel in het Middellandse Zeegebied beheersten.
Dit centrum van een toenmalige wereldmacht is in pompeuze stijl met fraaie facade en luxueuze vertrekken opgetrokken. Wij leggen in het gebouw behoorlijke afstanden af en belanden uiteindelijk via de ‘Brug der Zuchten’ bij de beruchte kerkers, de Prigioni. De cellen van deze gevangenis waren vroeger met dennenhout betimmerd om gevangenen het idee te geven dat zij in een doodskist waren opgesloten. Noem het gerust een macaber en meedogenloos staaltje van psychologische intimidatie. Gelukkig bleef ons dat bespaard, al kostte het enige moeite in het sombere doolhof de uitgang te vinden.

Naar het museum

Een beetje regen maakt een van de dagen geschikt voor museumbezoek. We steken de beroemde Ponte dell’Accademia over om bij de befaamde galerijen te komen, waar talrijke schilderijen uit de Venetiaanse schilderkunst van de 14e tot 18e eeuw zijn bewaard. Deze grootste verzameling Venetiaanse kunst – Gallerie dell’Accademia – is gevestigd in drie voormalige religieuze gebouwen. De basis is gevormd door de Accademia di Belle Arti, in 1750 gesticht door de schilder Giovanni Battista Piazetta. Een fascinerende collectie schilderijen die vijf eeuwen beslaat, vanaf 1807 als openbaar museum, geeft een compleet overzicht van Venetiaanse school, van middeleeuwse Byzantijnse periode en van renaissance tot barok en rococo.

Onontkoombaar is eveneens een bezoek aan het Palazzo Venier, dat onderdak biedt aan de moderne kunstcollectie van Peggy Guggenheim. Dit Palazzo – nooit geheel voltooid gebouw uit de 18e eeuw – toont een grote privé-verzameling van de in 1898 geboren Amerikaanse. Sinds haar jeugd beweegt zij zich in kringen van kunstenaars en bohémiens. Op haar 21ste ontvangt Peggy een miljoenenerfenis, waarvan zij op grote schaal moderne kunst koopt. Vanaf 1949 tot haar dood in 1979 woont ze in Venetië. De oprichtster van het museum met haar naam ligt met haar veertien honden in de tuin begraven.

Venetië staat op palen

Venetië staat op palen

Op palen

Wanneer de blauwe hemel zich weer vertoont, laten wij ons gezicht, komend uit de wijk ‘Dorsoduro’, aan de overkant van het Canal Grande even op Campo San Samuele zien. What’s in a name, nietwaar?
Dorsoduro betekent letterlijk ‘harde rug’ en ontleent zijn naam aan de stevige bodem, waarop de wijk is gebouwd met de unieke techniek van de eerste Venetiaanse bouwers.
De meeste van alle bouwwerken in Venetië zijn al meer dan vier eeuwen oud en staan op dennenhouten heipalen, die 7,5 meter de grond in zijn gedreven.
Ze staan zo dicht tegen elkaar, dat zuurstof geen kans krijgt om rotting te veroorzaken. Eerst nog staan we even stil bij de Santa Maria della Salute om een groet te brengen. Deze kerk is in de 17e eeuw gebouwd als dank voor het einde van een menselijk rottingsproces, de pestepidemie. In 1687 is het bouwwerk voltooid met een van grote afstand zichtbare koepel.

Boek een hotel in Venetië

De boulevard van de slaven

De Riva degli Schiavoni – boulevard van de slaven – zegt iets over de kosmopolitische geest van Venetië.
Wij paraderen een heel eind langs de promenade aan de lagune die naar de ‘Slaven’ is genoemd, de mensen uit de voormalige Venetiaanse kolonies aan de overzijde van de Adriatische Zee. Hier treffen we als eerder gezegd zeer veel Fransen, maar ook straatventers, gondels, krijsende meeuwen en bovenal uitzicht over het uitgestrekte water van de lagune, enigszins mistig met af en toe een vleugje zon.

Met de gondel door Venetië

Met de gondel door Venetië

Gondelen in Venetië

Ons hotel bevindt zich in een oude, kortgeleden gerestaureerde Venetiaanse residentie.
De sfeer is van vroeger tijden met verfijnd interieur. Bijzonder is de dubbele traphal ‘alla leonardesca’. Wij kunnen van onze kamer naar de lounge gaan zonder de hal met receptie te passeren, waardoor het voelt alsof we in ons eigen huis zijn.
Een ‘eigen huis’ met ramen uit fraai Murano-glas, die de natuurlijke charme van het palazzo versterken.
Hier wil ik best zeventig worden, harde rug – dorsoduro – of niet. Dus maken we op die heugelijke dag een tochtje-voor-twee per gondel over het Canal Grande en door de kanalen van Venetië. Helaas is de gondelier te bescheiden om een aria weg te geven. Wel doet hij zijn best om interessante informatie uit te dragen.

Murano

Murano

Het glas van Murano

De omgeving van Venetië bestaat uit een uitgestrekte lagune. Als eilandliefhebbers varen we in een vaporetto naar een drietal eilandjes. Murano met schitterend glaswerk, Burano met kostbaar kantwerk en kleurige huizen, en Torcello met zijn oude kathedraal.
Onze eerste halte is Murano, dat sinds het einde van de 13e eeuw het centrum van de Venetiaanse glasfabricage is. In deze ‘Wereld van Glas’ wordt al eeuwenlang glas geblazen. Murano wordt ook wel eens ‘klein-Venetië’ genoemd, hoewel het de grandeur van die stad bij lange na niet benadert. Het bestaat net als Venetië uit een aantal eilanden, die van elkaar worden gescheiden door kanalen, waaraan oude herenhuizen en palazzi staan. Het heeft zelfs een eigen Canal Grande.
In Murano was, is en blijft glas hét middel van bestaan.

Burano

Kleurig Burano

Burano en Torcello

Op weg naar Burano komen we langs kerkhofeiland S. Michele, waar tal van illustere Venetië-liefhebbers zijn begraven.
Onze waterbus vaart het Mazzorbo-kanaal op en onmiddellijk valt de scheve campanile in het oog.
In pittoresk Burano zijn de huizen aan de kleine kanalen in vrolijke kleuren geschilderd.
Veel winkeltjes verkopen kant en linnen. Het is een van de weinige plaatsen waar nog met de hand kant wordt geklost. Onder zo’n vijfduizend inwoners leven voor het merendeel vissers, botenbouwers en glasblazers. De laatsten pendelen dagelijks naar en van de glasfabrieken op Murano om daar het bijzondere glaswerk te maken. Toch maakt ook het levendige en fotogenieke Burano veel indruk op ons.
Op Torcello wonen nog geen honderd mensen. Ooit was dit het centrum van bloeiende beschaving met een bevolking van twintigduizend zielen. Maar de handel op Torcello liep terug, het water verziltte en de eilandbewoners stierven aan malaria. Slechts de kathedraal, een kerkje en een paar palazzi herinneren aan een roemrijk verleden.
Wij verlaten Torcello, dat een verlaten eilandje is geworden. Je moet ervoor in de stemming zijn om het als romantisch te ervaren. Een gevoel dat vanzelf door je vezels trekt als je weer in het hart van Venetië terugkeert.

Venetië, een stad die ons met al zijn romantiek volledig heeft verrast.

Boek een hotel in Venetië

Foto’s: Erna Heersema en Peter Samuel.
Tekst: Peter Samuel.
Lees zijn reiservaringen in zijn weblogs:
petersamuel.reismee
petersamuel.blogspot

Reacties zijn gesloten.